Samen houden we vol

Di., 21.04.2020 - 09:16

Niet alle superhelden dragen een cape. De coronacrisis maakt duidelijk dat ook onze stad er vol van loopt. Honderden Hasselaren zetten zich in voor anderen. Onvoorwaardelijk. Ieder op zijn of haar unieke manier. We stellen er een aantal aan je voor, maar alle anderen zijn ons net zo waardevol.
 

Rietje en Jaak
Share this page:

Bekijk hier de 15 Hasseltse helden

Hasseltse Helden 2020

‘Heilige Paters’ danken Sonja

De elf paters van het klooster van het Heilig Paterke hebben een engel op aarde die over hen waakt. Sonja Thoelen buigt zich normaal over de boekhouding. Maar nu collega’s van de schoonmaak en de was verstek moeten geven, steekt ze samen met de kokkin een serieuze tand bij. “Ik ben 63, maar ik kijk zeker nog niet uit naar mijn pensioen”, zegt ze. “De paters zijn allemaal 70-plussers, de oudste heeft de gezegende leeftijd van 94 jaar. Het is dus belangrijk dat zij zoveel mogelijk binnen kunnen blijven. Ik probeer alles te doen wat in mijn mogelijkheden ligt. Ik ben ook heel blij dat het virus nog niet binnen het klooster toesloeg. We doen er alles aan om dat zo te houden.

Jee Kast levert en schrijft

Joost Stockx, alias woordkunstenaar Jee Kast, zie je regelmatig van katoen geven op een driewieler van Oxfam-Wereldwinkel. “Omdat de vrijwilligerswerking stilviel, ben ik via een vriendin in dit verhaal gestapt. Nu de winkel gesloten is, kunnen mensen via de website bestellen en brengen we de producten in Hasselt met de bakfiets rond. Zowel lokale handel als fairtrade steunen, is op dit moment heel belangrijk. En ik kan ook niet goed stilzitten”, lacht Joost, die ook vanuit zijn ‘kot’ mensen ter hulp schiet. “Met het schrijven van brieven, verhaaltjes en slogans wil ik het isolement van mensen doorbreken en de moed erin houden.”

’Bob’ draagt jouw post rond

Het 21ste jaar in dienst van bpost zal Slobodan Dragicevic niet snel vergeten. “Als postbode houd ik van de contacten met de mensen op mijn ronde in het centrum”, vertelt ‘Bob’. “Ook vandaag doe ik nog wel een babbeltje, maar het voelt allemaal anders aan. Het is raar dat bewoners soms meer dan drie meter afstand houden, al heb ik dat zelf natuurlijk ook het liefst. Aangetekende brieven mag ik mits goedkeuring zelf aftekenen. We leveren iets meer postkaarten af, maar ook véél minder brieven van bedrijven. Ik hoop dat alles snel weer normaal is! Al moet ik toegeven dat de crisis ook een klein voordeel heeft. Het is kalm, rustig en veilig op de weg.”

Jasmijn winkelt voor Hugo

Jasmijn en Hugo wonen allebei in het centrum. Precorona kenden ze elkaar niet, maar sinds enkele weken weet zij precies wat er in zijn koelkast staat. Via ’Hasselt Helpt’ kwam zij in contact met senior Hugo die hulp nodig had met winkelen. “Hugo woont alleen. Omdat hij met hartproblemen kampt, blijft hij het best binnen. Eén keer per week ga ik voor hem winkelen”, vertelt Jasmijn Vanacken. “Ik vind het fijn dat ik voor iemand iets kan betekenen en bovendien geeft het mij een extra reden om even buiten te komen. Voor de maatregelen kon je me een paar keer per maand terugvinden als vrijwilliger in het cultuurcentrum. Nu dat niet kan, is het fijn om me op een andere manier in te zetten voor iemand anders.' 

Christophe fixte Rosa’s wasmachine

Rosa Davids en haar man Jaak Winters hadden net van woonst geruild met hun zoon toen corona opdoemde. Snel bleek hun wasmachine in hun appartement niet goed aangesloten door de verhuizers. “Er lekte water en ik, noch mijn hulpbehoevende echtgenoot, konden het repareren”, vertelt Rosa. ”Het OCMW bracht me in contact met ’Hasselt Helpt’, al heel snel stond hier een man die het probleem verhielp met een rood joinke. Ik ben echt supercontent, dat was toch een zorg minder.” Die man was vrijwilliger Christophe Vaes, die liever niet te veel eer opstrijkt voor zijn gulle daad. “Het was maar een klusje van tien minuten, met alle plezier gedaan. Ach, als je niet kan gaan werken, is het heel fijn om je toch op een andere manier nuttig te kunnen maken.”

Wat doen Rietje en Jaak niet?

Elke avond klokslag 20 uur weerklinkt op het Anne Frankplein een daverend applaus voor alle zorgkundigen, gevolgd door de Vlaamse wereldhit ‘Ik hou van u’ van Hasselaar Stijn Meuris. Initiatiefnemers? Rietje Hamans en haar man Jaak Janssens.“Als onze buren iets te vieren hebben, mogen ze ook hun lievelingslied aanvragen. We hebben speciaal een geluidsinstallatie met microfoon gekocht. Nu horen ze ons ook in de omliggende straten”, grijnst Rietje. De twee gepensioneerden zorgen voor meer positieve noten. Boodschappen doen, unieke fotokaartjes bezorgen aan lokale zorgverleners, wafeltjes bakken, brieven schrijven voor de zestig bewoners van woonzorgcentrum Villa Temporis… Rietje en Jaak verplaatsen zich met de fiets en strooien hun positiviteit in het rond. “Wij willen op deze manier Hasselaren helpen en steunen om de moeilijke tijden wat minder moeilijk te maken.” 

Trompetter Paul blaast elke avond tegen corona

Zelfstandig vertegenwoordiger Paul Van Dycke is technisch werkloos door corona. Maar minstens één keer per dag verlaat hij even zijn kot, instrument onder de arm. De muzikant verblijdt om 20 uur het centrum van Kuringen met een trompetsolo. Online genieten soms tot duizend mensen mee van Marina, Amazing Grace, Il Silentio… “Ik ben gestart op de eerste dag van de quarantaine”, blikt Paul terug. “Elke dag kies ik een ander nummer en ook een ander thema. Ik speelde al voor de zorgverleners, maar ook voor de wetenschappers, mentaal gehandicapten… Ik wil hen zo een hart onder de riem steken, maar tegelijk maak ik ook contact met mijn buren. Sommigen vertellen me dat ze speciaal hiervoor de motivatie vinden om even buiten komen, dat doet me plezier.” Pauls repertoire breidt elke dag uit, aan stoppen denkt hij nog niet. “Tot de laatste dag van corona blijf ik doorgaan! Samen met mijn vriend Philip Hilven, die dagelijks in Kuringen-Heide hetzelfde liedje speelt in hetzelfde thema. Wij spelen dus ook voor de verbroedering van Kuringen. Na corona willen we een fuifje organiseren en/of een cd maken om deze bijzondere periode af te sluiten.” Tot dan… blazen maar! Op de fabebookpagina’s van Paul en Philip kan je, zonder vriend, te zijn meegenieten. 

Stadsmedewerkers schieten collega’s zorgcentra ter hulp

Ook voor het zorgpersoneel van de woonzorgcentra HOGEVIJF Stadspark en Banneux zijn het zware tijden. Zij zijn zeer dankbaar voor de hulp van collega’s van andere stadsdiensten, die taken uit hun handen nemen. Corona zorgt immers voor veel extra werk op de woonzorgcampus, terwijl ander stadspersoneel net minder werk heeft. Denk maar aan de medewerkers van de buitenschoolse kinderopvang, de sporthallen, het zwembad, de musea, wijkwerkers… Eén plus één is twee, en zo pakken enkele tientallen medewerkers van de stad Hasselt taken op binnen HOGEVIJF.“Sommigen helpen in het onderhoud, maar de meesten ondersteunen bewoners op psychosociaal vlak”, legt Olivier Van Eyken van HOGEVIJF Banneux uit. “Ze maken handelingen, doen samen fitnessoefeningen, brengen maaltijden rond, begeleiden de raamcontacten voor de bewoners en hun familie...” Van Eyken ziet een grote surplus in de extra handen. “Doordat de ‘externen’ het psychosociaal stuk grotendeels dragen, kunnen onze vaste Thuisverpleegundigen Christel en Jill zijn lichtpuntjes voor patiënten Christel Vanbilsen en Jill Delsaux lopen al langer met een virus rond. Een mild type, dat hen aanstuurt om mensen te helpen. Moeder en dochter zijn thuisverpleegkundigen en vormen lichtpuntjes voor hun patiënten, die hun zorg en glimlach broodnodig hebben. “Ook in deze moeilijke tijden proberen we er voor hen te zijn”, zeggen ze. “Al is het allemaal veel minder familiaal. De patiënten hebben schrik dat ze besmet zullen worden en wij om de ziekte op te lopen, door te geven en mee naar huis te nemen. Het continue gevecht tussen de social distancing en effectieve hulpverlening is supermoeilijk. Als we zorg willen toedienen, kunnen we uiteraard nooit 1,5 meter afstand houden. Vroeger kon er in moeilijke tijden ook al eens een knuffel gegeven worden, dat is nu uit den boze. Het is hard en stressvol, maar wij zien het gewoon als onze plicht.De patiënten zijn positief en tonen veel begrip en respect. Zij proberen er ook alles aan te doen om onze job te verlichten.” mensen hoofdzakelijk met zorgtaken bezig zijn. Maar ook voor bewoners, die structuur en sociaal contact missen, is hun aanwezigheid heel belangrijk. Zij zorgen ervoor dat gezonde bewoners niet sterk achteruitgaan omwille van hun sociaal isolement. De meerwaarde van al die stadsmedewerkers is gigantisch.” Het is maar één voorbeeld van hoe stadsmedewerkers efficiënt worden ingezet in andere sectoren. Zo steken een aantal personeelsleden een handje toe in de Huisartsenwachtpost Herkenrode en beantwoorden medewerkers van de (gesloten) musea nu telefoontjes en e-mails als lid van het klantencontactcenter… 

Thuisverpleegundigen Christel en Jill zijn lichtpuntjes voor patiënten

Christel Vanbilsen en Jill Delsaux lopen al langer met een virus rond. Een mild type, dat hen aanstuurt om mensen te helpen. Moeder en dochter zijn thuisverpleegkundigen en vormen lichtpuntjes voor hun patiënten, die hun zorg en glimlach broodnodig hebben. “Ook in deze moeilijke tijden proberen we er voor hen te zijn”, zeggen ze. “Al is het allemaal veel minder familiaal. De patiënten hebben schrik dat ze besmet zullen worden en wij om de ziekte op te lopen, door te geven en mee naar huis te nemen. Het continue gevecht tussen de social distancing en effectieve hulpverlening is supermoeilijk. Als we zorg willen toedienen, kunnen we uiteraard nooit 1,5 meter afstand houden. Vroeger kon er in moeilijke tijden ook al eens een knuffel gegeven worden, dat is nu uit den boze. Het is hard en stressvol, maar wij zien het gewoon als onze plicht. De patiënten zijn positief en tonen veel begrip en respect. Zij proberen er ook alles aan te doen om onze job te verlichten.”

Verpleegkundige Marishka hervatte werk na besmetting

Dat het Jessa Ziekenhuis vol helden loopt, wisten we al.Verpleegkundige Marishka Kuzmenko is één van hen. Ze liep in de absolute begindagen van de coronapandemie zelf een besmetting op. “Ik had plots zware hoofdpijn, moest snotteren, was kortademig…”, blikt ze terug. “Een test bevestigde dat ik positief was. In totaal ben ik drie weken thuis geweest. Ook mijn man Piet was intussen besmet. Het was wel plantrekkerij, wij waren allebei flink ziek en konden geen hulp inroepen van anderen. De kinderen waren gezond en hebben een beetje voor ons en zichzelf gezorgd.” Intussen is Marishka al weer een tijdje aan de slag op één van de corona-afdelingen. “Het is zwaar, de verhalen van de piekerende patiënten laten je niet koud. Het is ook hard werken, met al die beschermende kledij,en onze vaste teams zijn versnipperd geraakt. Daarom is het wel leuk dat er een support team van psychologen langskomt op de afdelingen. En toch, hoe moeilijk het soms is, ik ben zo blij dat ik terug gezond ben. Dat ik kan leven,dat ik naar buiten kan en kan werken. Soms moet je even diep gaan om te weten wat je allemaal hebt.” 

Yana vangt kindjes op

Kinderdagverblijven blijven doen waar ze goed in zijn: voor kindjes zorgen. “Niet op volle toeren”, vertelt Yana Putzeys van kinderdagverblijf Beau-Fort. “De meeste kinderen blijven nu thuis, zoals gevraagd door de overheid. Maar voor de kinderen van zorgverleners en zij die het thuis wat moeilijker hebben, staan we nog steeds klaar. Dagelijks vangen we nu 5 à 7 kinderen op. Ik ben blij dat ik hen een leuke dag kan bezorgen. We werken op het ritme van het kind en zorgen voor leuke activiteiten.”

Tom print maskers

Tom De Weyer werkt in de MakerSpace van de UHasselt en de PXL. Samen met collega Steven Nagels stichtte hij het Makerscollectief: een netwerk van vrijwilligers over heel Limburg die hun 3D-printer op volle toeren laten draaien. “De mensen printen thuis de plastic drager, en het scherm voegen we toe vanuit de laser op de Makerspace. Met verenigde krachten produceren we zo aan een flink tempo.”, legt Tom uit. “Per masker ben je zo’n 2 à 3 uur bezig. Het grote voordeel van onze maskers is dat we ze snel beschikbaar maken. Tegelijk zijn ze licht en comfortabel. Daarnaast printen we ook een klein plastic onderdeeltje dat je aan mondmaskers kan bevestigen. Zo ‘trekt’ het masker niet op de oren, maar achteraan het hoofd. Veel comfortabeler.” Intussen printte het Makerscollectief al meer dan 1500 zogenaamde face shields. Dankzij sponsors kunnen ze deze volledig gratis aanbieden aan zorgverleners. Via de website www.makerscollectief4limburg.be kan je je aanmelden als je zelf wil meeprinten, of als je zo’n maskers of tussenstukjes kan gebruiken. 

Regenbooghuis Limburg biedt luisterend oor aan

Dat het coronavirus mentaal aan je kan vreten, zien ze ook bij Regenbooghuis Limburg. Het Limburgse aanspreekpunt voor alle vragen rond seksuele- en genderdiversiteit organiseert daarom op zijn Facebookpagina tweewekelijks een online babbelmoment voor iedereen die wil aansluiten. “Dit helpt om het gemis van een babbel aan de toog te verzachten”, vertellen voorzitter Leopold Lindelauff en coördinator gelijke kansen Manon van Engelen. “Deze groepssessie is voor ons een primeur en een luchtige aanvulling op de persoonlijke contacten via mail, telefoon, Whatsapp en Facebook Messenger. Daar kan je je zorgen of hulpvraag in alle vertrouwen op tafel leggen.” Het Regenbooghuis kent als geen ander de waarde van een goeie babbel. “De nood aan een luisterend oor is in onze gemeenschap ook in niet-coronatijden groot.Eenzaamheid kan tot piekeren en een negatieve denkspiraal leiden. Niet elk persoon valt het even zwaar, maar wie het moeilijk heeft, proberen wij erdoor te loodsen.”

Tante Els leest elke dag een verhaaltje voor

Je kind een nuttige tijdsbesteding bezorgen? Els Vaninbrouckx uit de Heilig Hartwijk helpt je een handje! Deze enthousiaste dame met een hart voor (voor)lezen, leest elke dag een verhaaltje aan je jongste telgen voor. Daarvoor richtte ze de Facebookpagina ‘De allermooiste verhaaltjes van Tante Els’ op. “Het is niets nieuws, zelfs Dolly Parton doet het, maar ik doe het wel heel graag”, lacht Els. “Ik krijg heel wat enthousiaste reacties van kinderen én de ouders, die dankzij de filmpjes vaak een momentje krijgen om even hun huishouden op orde te brengen.” Er staan ondertussen al tientallen filmpjes online. Dankzij de bibliotheek van Kuringen, waar Els ook vrijwilliger is, kreeg ze een lading recente kinderboeken waar ze uit kan kiezen. “Ik had nog wel wat boeken in huis, maar mijn kinderen zijn al dertigers, mijn voorraad was snel uitgeput. Ik ben blij dat ik mijn passie voor lezen kan delen. Hopelijk blijft de leesmicrobe ook na dit coronatijdperk bij de kinderen hangen!”